Lief zijn voor jezelf: dat klinkt misschien geitenwollensokken-achtig. Ik moet regelmatig mensen geruststellen dat de training die ik geef ‘niet zweverig’ is (wat zweverig ook moge betekenen), dus van het geitenwollensokkenstigma blijf ik graag verwijderd. En toch ga ik het hier hebben over liefdevol omgaan met jezelf, oftewel: zelfcompassie.
Best een afgezaagd onderwerp tijdens deze eerste dagen van het nieuwe jaar; goede voornemens. Toch vind ik het een goed plan om er een stukje over te schrijven. Want het zou geen afgezaagd onderwerp zijn als het in deze weken niet veel mensen zou bezighouden. Blijkbaar hebben we behoefte aan een duidelijk gemarkeerd startpunt om te beginnen met nieuwe, betere gewoontes. Hier lees je waarom je niet tot het volgende nieuwe jaar hoeft te wachten op een nieuwe start.
Ondanks onze moderne maatschappij blijkt er over psychische problemen nog altijd een taboe te heersen. Alsof je alles zelf zou moeten kunnen oplossen. Onbegrijpelijk! Want psychische problematiek ervaren is niet hetzelfde als je aanstellen, falen of moeilijk doen.
We zitten allemaal wel eens een poosje niet lekker in ons vel. Maar wanneer noem je jezelf niet meer gewoon moe, chagrijnig of lusteloos en ben je misschien wel depressief? Wanneer is het verstandig om naar een psycholoog te gaan? En die psycholoog, wat gebeurt daar eigenlijk? Je leest hieronder de antwoorden op deze vragen.
Gisteren scrolde ik een beetje gedachteloos door mijn Instagram feed. Ik had tien betere dingen te doen natuurlijk. Heel vervelend, want er kroop toch subtiel een knagend gevoel van verzaken en nutteloosheid omhoog, maar dat negeerde ik en ik ging ermee door. Toen stuitte ik op een foto van Katja Schuurman.
‘Enige jaren geleden was ik met een groep vrienden en hun kinderen op pad. De ouders aten, dronken en kletsten. De kinderen, allemaal rond de 8-9 jaar, speelden voetbal. Ze voetbalden vlak naast een sloot. Een van de vaders ging naar de kinderen toe en vertelde ze dat ze beter verderop konden gaan voetballen, want anders zou de bal in de sloot belanden. Nee! FOUT! Dat had hij niet moeten doen. Als een groep kinderen rond de 8-9 jaar voetbalt naast een sloot, MOET de bal in de sloot!’
Toen ik in 2001 mijn scriptie als economiestudent (!) inleverde, kon ik me niet voorstellen dat dit werkstuk goed genoeg zou zijn om een universitair diploma mee te halen. Toch studeerde ik af. Best mazzel, dacht ik. Ik vond een baan, of eigenlijk werd ik gevraagd. Ik was blijkbaar op de juiste tijd op de juiste plek, weer mazzel! De baan was niks voor mij, maar iedereen om me heen was tevreden.
Al toen ik de voordeur achter me dicht trok voelde ik een gelukzalige kriebel: wat is het heerlijk om een weekendje weg te gaan! Op pad met mijn broer, zoals we dat al jaren doen eind januari. Verboden toegang voor partners en kinderen. Een prima middel tegen de winterblues, wat mij betreft.
Gaat het goed, dat is het louterend; gaat het slecht, dan wordt het een kwelling: slaap. De meeste mensen hebben wel eens een nacht die in de tweede categorie valt. Geeft niks, dat haal je zo weer in. Maar wanneer spreek je van een slaapprobleem? En wat kun je eraan doen?
Al de hele dag zoek ik naar beginzinnen in mijn hoofd. Wat is een geschikte opening voor een nieuw blogje? Er plopt van alles op, maar bij elk verzinsel kan ik een tegenargument bedenken. Te saai, niet origineel genoeg, te vaag. Elk hoopvol beginnetje wordt intern afgekeurd. Alsof de bloembollen die voorzichtig boven de grond komen direct omver worden gemaaid. En de grap is: ik wil iets schrijven over perfectionisme.